Soms staar ik gewoon naar buiten

Naar de weilanden. Het licht dat verander. De zonsondergang. De stilte hier in Hichtum. 

In dat staren denk ik vaak aan de mensen die ik begeleid. Wat zij meemaken. Wat het vraagt om midden in de scheiding toch rustig te blijven en nadenken over de toekomst. 

En aan vastgelopen gesprekken - hoe deze weer in beweging te krijgen. Wat speelt er onder de oppervlakte? Wat is er écht nodig? 

Ook passeren de mensen mijn gedachten die samen tot afspraken zijn gekomen aan mijn tafel. Afspraken die kloppen: op papier én in het leven. 

Het is niet niks, kiezen voor mediation. Mensen kiezen voor het gesprek aan gaan, óók als het moeilijk is. 

Daar heb ik bewondering voor — Simone 🌱